Lees voor

Veensteken: De bus

22-02-2012 07:00
0 reacties

Op een druilerige ochtend vertrek ik met lijn 83 voor een retourtje Amersfoort. Ik ben zo te zien niet de enige Veenendaler die slechts eenmaal in de dertig jaar in de bus zit want bij de veertig haltes, die mijn bus in Veenendaal aandoet, stappen er slechts zes mensen in. Dit in tegenstelling tot Leusden en Amersfoort waar bij alle haltes meerdere passagiers staan te wachten.

Terwijl ik richting Amersfoort reis,denk ik dat ontwerpers van wegen waarschijnlijk zelf nooit in een bus zitten. Mijn maag vindt wegen zoals de Rembrandtlaan waar de chauffeur moet slalommen en met al die drempels helemaal niet fijn. Rond station West heeft de chauffeur zelfs twee weghelften nodig om de bocht te nemen. Het aantal keren dat ik bij bochten een verkeersbord rakelings langs mijn raampje zie komen zijn ontelbaar.

De reizigers verdienen een compliment want op een enkele oordopjes dragende jongeman na, groeten allen de chauffeur. Buiten de bus is niet iedereen de buschauffeur vriendelijk gezind. Regelmatig moet hij in de remmen omdat men bij een halte nog snel de bus voorbij knort. Een jongeman die de bus mist, holt tot het stoplicht achter de bus aan, maar helaas de richtlijnen verbieden de chauffeur om de deur te openen als de halte is gepasseerd. Met een opgestoken middelvinger druipt de tiener af.

Als je enkele uren achter de rug van de buschauffeur zit en bekijkt waar hij overal op moet letten dan is de vraag: ,,Waarom verdient een piloot zoveel meer dan een buschauffeur?" Niet eens zo'n gekke vraag.

Aart Aalbers